Northeimer Datenbank Deutsches Gedicht

Die zwei Königskinder von

vgl. Zwei Königskinder (Wunderhorn)

Die zwei Königskinder

Der wassen twee künigeskinder,
der hadden eenander so leew;
bi 'n ander kunen se nich komen:
dat water was völs to breed.

?Du kanst ja good swemmen, min leeve,
so swemme herover to mi:
Vannacht sal een fackel hier brannen,
de see to belüchten vör di.

Der was ook een falske nunne,
der sleek sück ganz sacht na de stell
un dampte dat lucht hüm tomaal uut:
De königssohn bleev in de see.

De dochter sprak to de moder:
?Min harte dat deit mi so wee,
laat mi in de lucht gaan to wandeln
an de kante van de see.?

?Do dat, min leeveste dochter,
doch dürst su alleen nich gaan;
weck up din jungste broder
un dee laat mit di gaan!"

?Och nee! min jungste broder
dee ist so wild, dat kind,
dee schütt na alle de vögels
dee an de seekante sünt;

Un schütt he dann alle de macken
de wilden let he gaan;
dann segt gliek alle lüde:
Dat het dat königskind daan!?

?Doch dochter, leeveste dochter,
alleen dürst du nich gaan,
weck up din jungeste süster
un de laat mit di gaan."

?Och ne! min jungste süster
is noch een spölend kind,
dee löpt na alle de blöömtjes,
dee an de seekante sünt,

Un plükt se dann alle de roden
de witten let see staan,
denn segt gliek alle lüde:
Dat het dat königskind daan!?

De moder gunk na de karke,
de dochter gunk an de see;
se gunk so alleen un so trürig,
dat harte dat dee hör so wee.

?O fisker, min gode fisker,
du sügsk ik bün so krank;
du kanst und most mi helpen;
sett uut din netten to fank!

Hier hebb ik min leevste verloren,
wat ik up erden had,
doch riek wil ik die maken,
kanst du upfisken den schat.?

??Vör ju wil ik dage lank fisken,
verdeend ik ook niks als godslohn.?"
Und smeet sin netten in 't water;
wat sunk he? — den königssohn!

?Daar fisker, leeveste fisker,
daar nimm din vedeende lohn:
Hier hest du min goldene ketten
un mine demantene kroon.?

See nam hör leevst in hör armen
und küsde sin bleeken mund:
?O traue mund, kunst du spreeken
dan worde min hart weer gesund!?

See drükde hümfast an hör harte,
dat harte dat dee hör so wee,
un langer kun see nech leeven,
un sprunk mit hüm in de see.