Northeimer Datenbank Deutsches Gedicht

Mien Ollenburger Land. von

Mien Ollenborger Land.

Wor Braom un Barken lange Riegen
In Pingstergreun di Selskup gäwt,
Wor Appelböm' up Taug un Twiegen
Dei witten Blaumenschleier wäwt,
Wor in den Harwst dei Kwäkberndrubels
As Edelstein an'n Straotenrand,
Dor steis du selig still un jubels:
Mien leiwe Oldenborger Land.

Dor lopt nah Euwers üm dei Wisken,
Ein Paradis fört Väögelvolk,
Dei stolte Mären un dat Hisken
Springt munter nao den Waoterkolk.
Wenn warmen Wind den Roggen straoket,
Dann stigg dei Leiwink up un sing,
Un mit üm, wat dor läwt un waoket,
dat't lut dört ganze Kespel kling.

Wor greut't dei Eiken wol so fröndlik
Ut greunen Kring üm Hus un Hoff,
Wor sünd dei Lü so gaud un öntlik,
Wenn uk dei Kittel gries un groff?
"Kumm in!" so kling di't in dei Meute,
"Gao sitten!" hett dei schlichte Schnack.
Dor sitz du gaud mit meue Fäute,
Wenn uk ut Moß un Stroh dat Dack.

Un schint so gold dei Aobendsünne,
Vom'n Karktorn lut dei Klocken kling,
Dann bäes du vör Freid' un Wünne,
Dat Gott us' Land doch Sägen bring.
So as dei Eiken stramm un stäwig,
So däftig in dei Welt bekannt,
So, Herrgott, laot mien Land doch äwig,
Mien leiwe Oldenborger Land!